تاریخ : یکشنبه, ۱۳ اسفند , ۱۴۰۲ Sunday, 3 March , 2024
0

کدام یک واقعی است، کدام یک تقلبی است؟ / چهره هایی که وجود خارجی ندارند

  • کد خبر : 133230
کدام یک واقعی است، کدام یک تقلبی است؟  / چهره هایی که وجود خارجی ندارند

تا همین چند سال پیش، محققان و انیماتورها فقط می توانستند چهره های انسان نما را ترسیم کنند که واقعی به نظر نمی رسید. فیلم هایی مانند قطار قطبی که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، مخاطب را گیج می کرد زیرا چهره شخصیت ها تقریباً انسانی بود و باعث می شد مخاطب به دره ای […]

تا همین چند سال پیش، محققان و انیماتورها فقط می توانستند چهره های انسان نما را ترسیم کنند که واقعی به نظر نمی رسید. فیلم هایی مانند قطار قطبی که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، مخاطب را گیج می کرد زیرا چهره شخصیت ها تقریباً انسانی بود و باعث می شد مخاطب به دره ای خیالی بیفتد. این حالت زمانی اتفاق می افتد که چهره های مصنوعی یا حتی روباتیک با وجود شباهت بسیار به انسان، علائم مصنوعی از خود نشان می دهند.

پیشرفت های اخیر در فناوری هوش مصنوعی (AI) می تواند به معنای عبور از دره عجیب باشد. اکنون چهره های مصنوعی بسیار شبیه به چهره های واقعی هستند. اگر تا به حال از وب‌سایت ThisPersonDoesNotExist.com بازدید کرده‌اید، می‌توانید با مراجعه مکرر به آن تعداد نامحدودی از چهره‌ها ایجاد کنید که هیچ کدام متعلق به افراد واقعی نیستند. بلکه این چهره های ترکیبی با یک الگوی هوش مصنوعی به نام “شبکه متخاصم مولد” یا GAN ایجاد می شوند. این شبکه ترکیبی از دو شبکه عصبی است و مدل های کامپیوتری آن بر اساس نحوه اتصال نورون های مغز طراحی شده است.

شبکه های عصبی با یکدیگر رقابت می کنند. یکی از آنها تصاویر جدید احتمالی ایجاد می کند (چهره ها در این مثال) و دیگری سعی می کند تصاویر واقعی را از جعلی تشخیص دهد. از طریق یک حلقه بازخورد، مولد برای تولید تصاویر متقاعد کننده آموزش می بیند که در نهایت تمایز کننده توانایی خود را برای تشخیص تصاویر نادرست از دست می دهد.

سیستم با استفاده از مجموعه ای از تصاویر واقعی به همراه تصاویر تولید شده توسط یک ژنراتور، نمونه های کاملا جدید و واقعی از چهره ها را ایجاد می کند. ژنراتور نهایی نیز تصاویری را تولید می کند که می توانید در وب سایت مشاهده کنید. بر اساس نتایج، افراد به سختی می توانند چهره های واقعی را از چهره های جعلی تشخیص دهند. طبق یک مطالعه، شرکت‌کنندگان فقط در ۴۸٫۲ درصد موارد درست می‌گفتند، که حتی بدتر از حدس تصادفی با دقت ۵۰ درصد است. آنها همچنین چهره های مصنوعی را قابل اعتمادتر از چهره های واقعی ارزیابی کردند.

بر اساس تحقیقات دیگر، چهره های مصنوعی از نظر واقع گرایی بالاتر از چهره های واقعی قرار گرفتند. دلیل این امر ممکن است این باشد که چهره های تقلبی معمولاً عادی تر از چهره های واقعی هستند، بنابراین این چهره ها برای فریب دادن مخاطب بهتر عمل می کنند.

هوشیاری ناخودآگاه در مغز.

در آزمایش دیگری، محققان استرالیایی توانایی انسان در تشخیص چهره واقعی و مصنوعی را بررسی کردند. در آزمایش اول، شرکت کنندگان آنلاین قادر به تشخیص تصاویر واقعی و جعلی نبودند و دوباره چهره های جعلی را واقعی تر از چهره های واقعی ارزیابی کردند.

با این حال، آزمایش دوم داستان متفاوتی بود. گروه جدیدی از شرکت کنندگان، این بار در آزمایشگاه، کلاه های الکتروانسفالوگرافی (EEG) را روی سر خود قرار دادند. الکترودهای تعبیه شده در این کلاه ها فعالیت الکتریکی مغز شرکت کنندگان را اندازه گیری می کرد.

از شرکت کنندگان خواسته شد در حالی که کلاه به سر داشتند، دنباله ای از چهره ها را مشاهده کنند و فعالیت مغز آنها اندازه گیری شد.

در طول آزمایش، چهره‌های مختلف به‌سرعت به شرکت‌کنندگان نشان داده شد و در حالی که این اتفاق می‌افتاد، از شرکت‌کنندگان خواسته شد که اگر دایره سفید به دایره قرمز تبدیل شد، دکمه‌ای را فشار دهند. به این ترتیب شرکت کنندگان روی مرکز صفحه، یعنی مکانی که تصاویر در آن نشان داده می شد، تمرکز می کردند.

نتایج آزمایش EEG تفاوت در فعالیت مغز را هنگام مشاهده تصاویر واقعی نشان داد. این تفاوت حدود ۱۷۰ میلی ثانیه پس از ظاهر شدن چهره ها روی صفحه آشکار شد.

جزء N170 سیگنال الکتریکی به ترکیب چهره ها، به ویژه شکل و فاصله بین اجزای صورت حساس است. بنابراین، یکی از توضیحات ممکن است این باشد که چهره های مصنوعی از نظر فاصله بین قسمت های صورت مانند چشم، بینی و دهان متفاوت به نظر می رسند.

بر اساس نتایج، بین رفتار ما و آنچه مغز ما می داند تفاوت وجود دارد. از یک طرف، شرکت کنندگان به طور آگاهانه چهره های مصنوعی را از چهره های واقعی تشخیص نمی دهند. اما از سوی دیگر، مغز شما می تواند تفاوت ها را بر اساس فعالیت EEG تشخیص دهد.

شاید عجیب به نظر برسد که مغز به اطلاعات خارج از آگاهی دسترسی پیدا می کند، با این حال نمونه های زیادی از این رفتار در روانشناسی دیده شده است. به عنوان مثال، کوربینیسم زمانی رخ می دهد که افراد نسبت به نیمه دیگر میدان بینایی خود نابینا باشند. با این حال، آنها می توانند به اشیایی که در سمت کور آنها هستند واکنش نشان دهند.

اکنون که تولید چهره های جعلی نسبتا آسان شده است و به اندازه عکس های واقعی معتبر هستند، باید نگران پروفایل های جعلی آنلاین، اخبار جعلی و موارد دیگر باشیم. این پیشرفت ها در فناوری هوش مصنوعی عواقب جدی در آینده نزدیک خواهد داشت. در نتیجه، استراتژی ها و مقیاس هایی برای کاهش این خطرات مورد نیاز است.

۵۸۵۸

لینک کوتاه : https://smartech.news/?p=133230

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.